شنبه ، ساعت 9:27 شب

چه کشیده ام ز هجرت کسی که خبر ندارد ، چه کنم که سوز و سازم به کسی اثر ندارد.

.

.

از نبودنم  ناراحت نشوبد چون  به این زودی ها شرم نمی کنم .

مدتی نبودم ، مدتی نشد که بشود ، مدتی شعر نیامد ، مدتی شور نبود ، مدتی عشق نبود ، مدتی در این میان هیچ نبود ، مدتی احوال دگر بود ، مدتی دور بودم ، مدتی طبیب نبود ، هنوز نیست ، امّا می آید .

.

.

از آن روز که رفتی ، چند صباحی گذشت که در انتظار آمدنت بودم و دیدم که از  رو  نرفتی .

راستی دلت نمی گیرد ؟  چه می گویم ،  نمی تواند که نگیرد .

ای این روزها همیشه هر شبانگاهان چون دژخیم ، معشوقی که بی دغدغه  و چشم به دلباخته ی  هزارساله دوخته ، قلب عاشق دلتنگ می خواهد تا عطش تیغ آهیخته  غمزه اش را فرو نشاند .

 من کولیِ وِیلان پهنه سرزمین احساست ، بر فراز هر کاروانسرای وجودت در اُتراق شبانه ، آتشی از خواستنت با هیزمی از شرم و در پناه سایبانی از مهر برافروختم تا شاید تو ، آن دژخیمی که سرطان خودخواسته ام شده ، راه منزلگاه من را گم نکند . بیاید و قلب سرشار از خواستن مرا به نیش کشد .

قاصدی از کوی او سوی این پایتخت ِ در آتش محصور ، نیامد . نیامد که دریابد ، رامین  بی  وِیس ، چه غمبار می نفسد . مجنون با یاد لیلی چه خزان گونه می خرامد .

با این همه ، لاجرم ، بساط دلتنگیِ  گُر گرفته را بر دوش گرفتم و کودک احساس را به دندان و پنجه ی زخمین را بر جاده ی رسیدن به تو فشردم ، آمدم ، رفتم ، رسیدم .

یادت هست دیدمت ؟

 (اینجا بود که گفتم : بخشیدم ، همه دنیایم برای تو)

چون کودکی که آستان دامن پر مهر مادر را حتی آنگاه که او را از خود به جبر می راند ، رها نمی کند.

Je t’aime

.

.

مدتی است که پس از آن همه داشتن و بودن (کسی می داند که چرا نگفتم : بودن و داشتن ؟) سیریِ احساس ، ضعف کرده  است . نبودن تو ، مرا در خود خَلود .

دلم فریاد برآورده ، فغان از چشمانم فوران کرده است و ناله از گوشم به آفاق رسیده است . دلم سخت است ، دلم گرفته است ، دلم می خواهد که تو با من باشی .

دلم چون پمپ شوفاژ خانه که از بی برقی آب را دریغ می کند ، آرامش را می دزدد .

دلم از غم خون کردند ، دلم از کف بردند ، دلم از خانه به ویلانه مبدل کردند .

دلم ، وای پمپ زندگی ادامه بده ...

                                        آیا کسی هست مرا از این همه ویرانی برهاند

شاید باید می گفتم : این تقدیر ماست ، که آنچه می خواهیم یا به دست نمی آید و یا از دست می گریزد ...

اما یادم نمی آید هرگز پای از میدان نبرد خونین پس کشیده باشم و بیهوده نیست مردن ، وقتی به تو رسیده باشم . اگر سلاح می طلبم ، می خواهم تا از میدان فردا سربلند بیرون آیم و آرام و مطمئن مبارزه کنم  و امروز می ترسم تا پیش از آن تمام ترسم را کشیده باشم .

آه ای کولوزیوم Colosseum ، مرا در آغوشت بفشار . آه ای تماشاگران ، مرا به تلخند های  خود بیازارید . آه ای سزار مرا به زخمی پنهانی بر سینه ام ، مهمان کن و شمایان ، مرا اگر می توانید شکست دهید ..

آه ای دست های همیشه من ، به یاریتان محتاجم و ای پاهای استوار به جنبشتان امیدوارم .

مرا دریابید ، می خواهم در بهشت را بزنم . آنجا ، چشمانی که از زندگی عزیزترند ، انتظار مرا می کشند .

.

.

                         من تو را می خواهم ، این تنها چیز مهم تا اطلاع همیشه است .

و من می دانم دیگر هرگز مثل تو را پیدا نمی کنم