به نشانه خواستن، به التهابِ داشتن، به روایتِ بودن، کنار دیوارِ غروب سپری میشوی.

بیهوده نیست اگر میتوانم فراسوی دیدار مژگان اندوهگینت، خواهش غمگین و سرد آرزو را ببینم که نگران، گذر زمان را سنگین و سرد میفهمند.

گیسوانت را برای شانه، به بادهای تاریک تنهایی مسپار.

زمانی که نشاط از چهره ات رخت برمی بندد، از گفتنِ خویش، محرومم مکن. بی گفتگو، فرصتِ ما شدنِ دو یکدیگر، خواهد مُرد.

وقتی هر دو در پسِ پشتِ نقابِ دوری، از خواسته هایمان شرح های غمبار میدهیم، لحظه ها، تکرار نشدنی اند. فرصتیست که بی بدونِ تعبیر شدنِ صفتِ دیدن، ذات یکدیگر را بهتر درک کنیم برای وقتهایی که همیشه شاید باشد.

به خود میپیچم چون گیسوپریشانِ قصه اندوه هزاره ها، با این تفاوت که گیس بریده، شیون نمی دانم و اینکه به کدام مرثیه گرفتارم. یکباره فرو آمدی از مستجاب آمال بشری. محیط گنگ است، به چیزهای تو می اندیشم، از سایه ات تا اخم ها و لبخندها و بالاخره تا خودت.

بزودی متلاشی می شوم از فشار انباشت گفته ها بر گُرده افکار.

میرسد وقت هایی که دلم تنها برایِ گفتنِ حرفی گرم، آکنده از دلهره، تنگ میشود، وقتی که همیشه، نیست، آن کسی که باید بیخواهش، همواره تنها به او، تنها او، بگویی: دوستت دارم

.....

تمام بغض من شبی، هزار پاره می شود

پ ن:

۱)      همیشه وقتی شک داشتی، وقتی باید بگویی، بگو.

۲)     چه بی رحم است، آيینه اي که کوچ کلاغ ها را به رخِ قناريِ در قفس ميکشد.

۳)    سرمه سیاهت را پخش که میکنی، دامنم پر از هوای سیب میشود، آدم نمی شوی! باز خالق خوابهای گنگم شدی

You Are So Beautiful

Joe Cocker