روزهايي هست كه بي ايستا، چونان مسافري بي قيد زمان، سوار بر تن سرد مكان، بي بدون خويشتن، پيدا و پنهان در مناسبات طبيعي محيط، در يك نبودن عميق، گرفتارم.

سير وقايع از سوختني در هيئت پروانگان در التهاب شمع، به جان كندني گرفتار در موم سرد فراموشي، تبديلم كرد. خودم را كه مرور ميكنم، ميبينم تمام سالهاي جواني، واجد شرايط حماقت بوده ام، اما انتظار باراني كه بي منت، از سر شوق سرشت آئينه وارش، از اوج همبستگي به فرود انزواي زمينيان ميباريد، هرگز، هرگز دلبستگي بيهوده اي نبود.

چندي خدا قهر بود، آسمان مأمور به تكليف بود، زمينيان، زبان در كامشان نمي چرخيد و در گلويشان در تَرَك تشنگي، گير افتاده بود، دلشان مچاله شده بود و قواي عطوفتشان تحليل رفته بود، بزرگي را، دغدغه پيش آمد، فرمان به دعاي باران داد و زمينيان بر بلندايي، قرباني بسيار آوردند و سرود خواهش سر دادند، شاعري هم در ميانشان بود، ناله انزوايش را به پيشكش، براي ذبح آورده بود.

يك دل بودند براي بارش باران، چه ميگويم، براي داشتن باران بود كه به وحدت رسيده بودند، اگرچه در ميانشان، شاعري هم بود كه بارانِ خودش را مي خواست.

جماعت به سوگ نشستند، فغاني برپا بود، گاهي برقي از آسمان ميجهيد و جمعي دوان رو به خانه هايشان، انگار ميكردند كه خدا به قهر خويش پايان داده است. بسياري ماندند و لاجرم به وعده خدا براي صبوري بندگان، ديده هاي خشكشان از نطفه ابرها، تر شد.

باران باريد، زمينيان به هوس، خويش را عريان كردند، نبات به گرد خويش پيچيدند، بنات به گيسوان خويش، شور بخشيدند، ساده بگويم: زندگي، عشق در محيط، سيال شده بود، جملگي سيراب شده و از بلندا، سرازير خانه هايشان شدند.

آنقدر بارانشان باريد كه دشت فراخ شد، نيلوفر، قد كشيد، نفس، تازه شد، ديگر راهي براي رفتن، هوسي براي خواستن و حرفي براي گفتن نماند.

و اما در وراي اين همه نشاط، آن شاعر هنوز بر بلنداي محال، بارانش را که نیامده بود، نيايش میكرد.

ميداني، بغض آشناي تمام نبودن هايت، تمام نيامدن هايت، تمام تر نشدن هايم، شاعر دشت هاي اميد بودنم را، هنوز، به لهيب تنهايي، به طف نااميدي ميكشاند تا جان كند و بميرد.

 باران، خارق عادت طراوت، از سر مروّت، بيا

                                                                   ......

پ ن :

۱)    بخشي از دعاي باران:

خدایا، بر بندگانت با رسیدن میوه ها منت گذار و شهرهایت را با شکفتن گل ها زنده گردان، و فرشتگان، آن فرستادگان بزرگوارت را فرمان ده، تا از جانب تو، باران سودمند و پیوسته که فراوان و گسترده و درشت بار، تند و زود است، بیاورند تا آنچه از زمین مرده را زنده گردانى و آنچه از بین رفته  را و آنچه روییدنى است را برگردانى و برویانى و در روزى ها، وسعت بخشى.

۲) دعايي از گذشته ها:

تو همان باران باش، کفایت است لاکردار. به قول ایرج میرزا: حب نبات است پدرسوخته

باران که باشی، گاو آهن برای هر تیزشدنی، دست بینوای پدری فرتوت را نمی آزارد که پیش از آن، تو، زمین سخت به چالشِ تر شدن، رام کرده ای

باران که باشی، برای گندم سفره هایمان نیازی به خوانین کور نداریم که چنان پَست، بر کرسی امارت نشسته و ارزاق میان مستمندان به عدالت به رسم منت، حواله کنند

کاش همان باران بمانی، اینروزها کم اند آنان که ماندگار خویشتن اند.

                                                        آسمون  را دانلود كنيد